Дар ҷаҳони муосир терроризм ва эктремизм ба яке аз таҳдидҳои ҷиддитарин барои амнияти милливу глобалӣ табдил ёфтааст. Ин падидаи номатлуб на танҳо ба суботи сиёсӣ, балки ба арзишҳои инсондӯстӣ ва ҳуқуқҳои фитрии инсон низ зарари беҳисоб мерасонад.
Чи хеле, ки маълум аст, Тоҷикистон давлати ҳуқуқбунёд, демократӣ ва дунявӣ буда, дар он таъмини ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрванд, волоияти қонуну тартиботи ҳуқуқӣ кафолат дода шудааст ва моро имрӯз зарур аст, ки барои амалишавии ин ҳуқуқҳои худ бевосита ӯҳдадориҳои худро ба ҷо оварем ва якҷоя бо зуҳуроти номатлуби ҷомеаи башарӣ терроризму экстремизм барем.
Экстремизм – ин майл ба ақидаву амалҳои тундрав ки ба халалдор кардани сохти конститутсионӣ ва амнияти ҷамъиятӣ равона шудааст. Терроризм бошад, шакли ниҳоии зуҳуроти экстремизм буда, ҳадафаш фишор овардан тавассути зуроварӣ мебошад.
Барои ба ҳадафҳои нопоки худ расидан аксаран ташкилотҳои экстремистӣ ба эътиқоди динии шахсон таъсир расонда шаҳрвандони кишварҳои гуногунро бовар кунониданӣ мешаванд, ки сиёсати давлату давлатдорӣ бар зидди ақидаҳои динии онҳост.
Барои муборизаи муассир, пеш аз ҳама бояд сабабҳои пайдоиши ин зуҳуротро донист, ки он дар паст будани маърифати ҳуқуқӣ ва динӣ, ноогоҳи аз моҳияти аслии арзишҳои динӣ ва дунявии ҷавононро ба доми гурӯҳҳои ифротӣ мекашад.
Бекорӣ ва ноумеди метавонанд заминаро барои ҷалби афрод ба ҳаракатҳои экстремистӣ фароҳам орад.
Мубориза бар зидди терроризм ва экстремизм танҳои вазифаи мақомоти ҳифзи ҳуқуқ нест. Ин масъулияти ҳар як узви ҷомеа аз волидайн ва омӯзгорон сар карда, то зиёиёну ходимони дин аст. Танҳо дар ҳамбастагӣ ва бо баланд бардоштани ҳушёрии сиёсӣ метавон сулҳу суботи кишварро ҳифз намуд. Терроризм ватан, миллат ва дин надорад. Он душмани тамоми башарият аст.
Ҳар як шаҳрванд бояд дар муқобили таблиғоти бегона тобовар бошад. Роҳи асосии наҷот аз ифротгарои рӯ овардан ба илму дониш аст.
Бо назардошти стратегии мубориза бар зидди терроризм ва экстремизми динӣ, ҷомеаи байналмиллалӣ ҳамкориҳои худро бо мақсади пешгирӣ ва решакан кардани амалҳои террористӣ тақвият дода, механизми муқобилиятро бар зидди он дар асосҳои ҳуқуқии байналмиллалӣ такмил медиҳанд ва ҳар як фарди бедордилу худогоҳ ва меҳанпарастро зарур аст, зиракии сиёсиро аз даст надода, нагузоранд, ки теша ба пояҳои давлату давлатдории мо зананд мо бояд пояҳои сулҳу суботи комили кишварро, ки бо ҷони ҳазорон родмардони шуҷоъи ватан ва хишти ҷони хеш сохтаем ва аз душманони нопоки миллат эмин нигоҳ дорем, барои наслҳои ояндаи миллат кишвари ободу пешрафтаро ба мерос гузорем. Аз ин рӯ, бояд тадбирҳои судманде андешем, ки дар қатори кормандони мақомоти ҳифзи ҳуқуқ тамоми қувваҳои солими ҷомеа ва ҳар як фарди ватандӯстӯ соҳибмаърифат ба муқобили ин зуҳуроти хатарнок сафарбар гарданд.
ҒАЙБУЛЛОЕВА М.Л.,
ассистенти кафедраи
ҳуқуқшиносии ДИС ДДТТ