Мо, кормандони шуъбаи кор бо ҷавонони Донишкадаи иқтисод ва савдои Донишгоҳи далатии тиҷорати Тоҷикистон дар ш.Хуҷанд борҳо нисбати собиқ роҳбари ҲНИ Мухиддин Кабирӣ, ки имруз номи ҳизбашро ба “Паймони миллӣ..”(калимаи Тоҷикистонро ҳамроҳ накардем, ба хонадаи закӣ ҳоҷат ба баён нест) иваз намуда, бо дастгирии хоҷагони хориҷии худ дар яке аз кишварҳои Аврупо паноҳ ёфта, имрузҳо тавассути шабакаҳои иҷтимоӣ, дар барномаи ифротиаш баромадҳо менамояд, назарсанҷӣ карда, дурӯ миллатро шадидан маҳкум намуда будем. Чуноне, ки мо зимни изҳороти қаблӣ нисбати фаъолияти ТТЭ ҲНИ сухан карда будем, такроран қайд менамоем, ки роҳбараш М.Кабирӣ дар барномаи ифротиаш бо номи “Паймони милли.. ” баромадҳо менамуд. Имрузҳо Кабирӣ оид ба баҳогузории рушди кишвари соҳибистиқлоламон ва масъалаи муносибати давлатдории мамлакатҳои абарқудрат дар барномаҳои рузноманигорону сиёсатшиносон, мухолифини давлатҳои мухталиф иштирок намуда, зимни мусоҳиба андешаҳои носолими худро иброз менамояд. Масалан, санаҳои 5-6 апрели соли равон Кабирӣ дар барномаи Михаил Касин (Кацин), ки худро сиёсатшинос маъруфӣ менамояд ва шаҳрванди шаҳри Одессаи Украина мебошад, иштирок намуд. Дар рафти мусоҳиба Кабирӣ ба суолҳои Михаил Касин вобаста ба муносибати байни кишвари Русияву Арманистон ва Ҷумҳуриҳои Озарбойҷон, Қазоқистон ва оид ба ёрии башардустонаи Тоҷикистон ба Ҷумҳурии Исломии Эрон посух дод. Кабири худро “сиёсатшинос”шуморида, нисбат ба муносибати байни Русия ва Арманистон бо таври худ андешаронӣ кард. Ба андешаи мо, нисбати давлатҳои зикршуда, умуман давлатҳои ҷаҳон бо мулоҳиза ва андешаи солим бояд сухан кард. Таъкидан хотирррасон менамоем, ки баҳогузориро он шахсе метавонад, ки дар соҳаҳои гунонгуни хочагии халқ, мақомотҳои давлатӣ солҳои тулонӣ фаъолият бурда, ба дастоварди назаррас ноил гаштааст ва мардуми кишвар нисбати он шахс баҳои мусбии хешро дода бошад. Аз ин гуфтаҳо ҳар хонандаи закӣ ба худ хулосаи зарурӣ мебарорад ва ҳоҷат ба баён нест!
Хушбахтона, имрӯз дар байни сокинони асосии кишвари мо, ки бештари онро ҷавонон ташкил медиҳад ба ин тамоюлҳо мо баҳои дурусти худро медиҳем, зеро ҷавонони даврони соҳибистиқлол оид ба давлату давлатдорӣ баҳоигузории худро доранд.
Дар интиҳои изҳороти хеш хулосабарорӣ намуда, қайд кардан зарур аст, ки баромадҳои иғвоангезонаи бадхоҳони бегонапараст – раҳбарияту ҳаммаслакони паймони худсохтаи наҳзат, ки асосан тариқи шабакаҳои иҷтимоӣ пахш мегарданд, аз бевиҷдонӣ ва хиёнатомези онҳо гувоҳӣ медиҳад. Мо ҳамавақт баромадҳои бадхоҳони иғвогари ифротиро маҳкум намуда, нагузорем, ки ин бадхоҳони туҳматчӣ дар шабакаҳои иҷтимоӣ нисбати Тоҷикистони соҳибистиқлоламон ва дигар кишварҳо сухан гӯянд!