Мо, ҷавонони Донишкадаи иқтисод ва савдои Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон дар шаҳри Хуҷанд борҳо зимни изҳороти хеш вобаста ба баромадҳои иғвоангезонаи бегонапарастии наҳзат ва гуруҳаки ифротиро сараввал маҳкум намуда, андешаҳоямонро иброз дошта будем. Ин навбат низ, вобаста ба баромадҳои иғвоангезиву фитнаҷӯии бадхоҳони бегонапарасти ифротӣ, аз ҷумла Муҳиддин Кабирю Муҳаммадиқболи Садриддин ва Ҳусейн Ашуров, ки дар давоми моҳи апрели соли равон тавассути шабакаҳои иҷтимоӣ баромад намуданд, андешаҳоямонро баён менамоем. Дар иртибот ба ин, бояд қайд, ки ин навбат М. Кабирӣ,бо номи паймони худсохтаи наҳзат дар барномаи “Daily Europe”, ки ровӣ Михаил Кацин- рӯзноманигори хориҷӣ, шаҳрванди шаҳри Одессаи Ҷумҳурии Украина мебошад, дар мусоҳиба иштирок намуда, зимни баромад худро “сиёсатшинос” шуморида, нисбат ба муносибати байни давлати Русия ва Арманистон бо таври худ андешаронӣ кард. Ба фикри мо, нисбати давлатҳои зикршуда, умуман давлатҳои ҷаҳон бо мулоҳиза ва андешаи солим бояд сухан кард. Баробари ин, яке аз пайрави фаъоли наҳзат М.Садриддин дар барномаи «Номаҳо аз Ислоҳ.нет» (Номаҳо аз ноҳияҳо ба «Ислоҳ нет» ) бо намоиши сабти видиеоӣ оид фаъолияти мақомоти ҳифзи ҳукуқи кишвар ҳарзагӯи кард.
Инчунин Ҳ.Ашӯров, ки узви фаъоли ҳарақати сиёсӣ мамнуъ дар кишвар-Гуруҳи 24 мебошад, дар барномаи “Ҳақ ва ботил”, бо ҷалби пайравонаш, аз ҷумла афроде бо номи Абдулло, Абдураҳмон ва номҳои ғайриоддӣ ба мисоли “Кошонӣ”,”Суханвар” баромад намуд. Зимни баромад оид ба қазияи зиндониёни сиёсӣ, аз ҷумла Иззат Амон ва мавзуъҳои мухталиф, аз қабили даъват кардани ҷавонон ба ҷанги иттилоотӣ андешаи носолимашонро баён сохтанд. Илова бар ин, Ҳ.Ашӯров, барои расонидани кумаки молиявӣ ба “муборизон”- барномаи ифротии зикршуда, талбандагӣ кард.
Хулоса, тӯдаи бегонапарастони ифротӣ, ҳеҷ гоҳ андешаи нуфузи миллатро намекунанд, танҳо онҳо бо ин васила мехоҳанд нафси худро қоневу ҳокимиятро ба даст оранду мардумро ғуломи ҳалқабаргӯши хоҷаҳояшон созанд. Дар ҳамаи наворҳои дурӯғине, ки бадхоҳони зикршуда омода карда, дар сомонаҳои интернетӣ пахш мекунанд, шаҳодати онро мекунад, ки онҳо ба ғайр аз иғво ва фитнаандохтан корӣ дигар надоранд. Умуман, хар як хонандаи закӣ аз баромадҳои тудаи бегонапараст дарк менамояд, ки ғояҳои ифротӣ паҳн менамоянд. Агар ин хоинон, алалхусус М.Кабирӣ ва М.Садриддин аз дину мазҳаб огоҳӣ медошт, ҳеҷ гоҳ ба ҳамватанони худ роҳи каҷу килеб ё худ ҷоҳилиро роҳандозӣ намекард. Аз ақидаи дини мубини Исломӣ ёдовар шуда, таъкидан тӯдаи бегонапарасти ифротиро хотиррасон менамоем, ки муъмин бародари муъмин, ба бародарат чиро раво дорӣ ба худат раво дор. Вале, аз ин гуфтор тудаи бегонапарасти ифротӣ хеле дур ва бехабаранд ва ё худро ба нодонӣ мезананд! Агар огаҳ мебуданд ҳаргиз нисбати ҳамзабонони худ бадгўӣ, тафриқаҷўӣ, хусумат ва суханони зишт нисбат ба Ҳукумати Тоҷикистон дар барномаю созмонҳои хориҷӣ садо баланд намекарданд.
Дар фарҷоми изҳороти хеш хулосабарорӣ намуда, қайд кардан зарур аст, ки баромадҳои бадхоҳони бегонапарасти ифротӣ, ки асосан тавассути шабакаҳои иҷтимоӣ пахш мегарданд, аз бевиҷдонӣ ва пастфитратӣ ва хиёнатомези онҳо гувоҳӣ медиҳад. Мо, ҳама вақт баромадҳои тудаи бегонапарасти ифротиро маҳкум намуда, нагузорем, ки дар шабакаҳои иҷтимоӣ нисбати кишвари соҳибистиқлоламон сухан гӯянд!